مرا شمشیر زد گیتی ترا مشت

X

مرا شمشیر زد گیتی ترا مشت

چون آب روان در مگذز بی خبر از خویش ............


	برادرم...... تاریک شبهای بی تو در گذر است.... و با خود می برد..... آنچه را که عمری.......... در بودنش .......بودیم و انگار ...... ..... نبودیم.... ...خوش بخت... شریف \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در شنبه دوازدهم آذر 1390 \|


	رستن از .... قـصــه قــربــان و عـشـق، نـقــل از خـود رستـن است سر کجا ؟ سامان کجا ؟ بی خـود از خود رستـن است بـیـقــــراری بـــرقــــــرار چــون ابــوذر (ع )چون بـــــهار چون حسین(ع) فاطمه(ع) با خود از خـود رستن است. (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در چهارشنبه هجدهم آبان 1390 \|


	در فراق عليّ اصغر تقديم به روح بلند دوست بي پوست و سرشار از ياد حضرت دوستم .......... ....زنده یاد حاج علي اصغر برغمدي ........ ( از زبان همسر محترمه اش )........ شادي روحش صلوات بيا بهار باران دلـــم گـــرفتــــه چندی است اسیـر روزگــــارم چه رسم ناپسندی است ثانـیـــه در شمـــارم دگـــــر بهـانــــه ای نیـست بـــرای زنـــده بـودن بعــــد از علــــیِّ اصغـــــر غـــریبـــه در دیــــارم عهــدی که بـا تـو بستم جان در قباله اش بود بـــــی تــــو علــــی اصغــر جان تا سحر بر آرم گـفتـــــی کـه بـاش بامـن همـراز و همدم من مــن بـا تـو بــــودم امــــا رفتـی تـــــو از کنـــارم جمعــــی کـه یادگــاری یادت بـه سینـه دارنــد پـــر بستـــه پــا شکستـه جمعنـد تـــا ببـــارم تنهــاتـــر ازتــو امـــروز درجمـــع دوستــــانــم بـی بــاده از غـمـت مـست آخـر کجا بهــــارم تـو رفتـه ای و تنهـــا غــــــم نبـودنت مـانـــــد چــه آتشی به جـــان از قفــای سینــــه دارم مـرا اگر چه رفتی پسند ناخوشــــی نـیـست بـر ایــن خـزان زیـــــادت بهــــار دیــــگـــــر آرم رفتــی ولـــی مسافر داغ تـــو از تـو برجاست زیـبـــنده نیـست امـــــــا از او گلایـــــــه دارم بـــــرخیــــز و بـاز مـیـــخوان بـا ساز باد و بـاران این بـار برمـن و ایـــن طفلی کـه از تــــــو دارم (بـابـاکجاست) مــادر ذکــر دمـادمــــــش شد بـــا من بگــو چه سازم بر باورش چـــــــــه آرم لالا بـخـــــــواب مــــادر امیـــــد آخـــــر مــــــن علی اصغـــــرم رفت بمـان تـــــــو در کنــــــارم اگــر غــــروب هجـرت بـــه چلــه ام کشانیــــد بــه شوق دیدنت بـــود حـــالـی بیــا بهـــــارم اگــــر چــه تـار عشقت گسست از تـنـم پــود مـــــــرا بـــه حـال خـود نــه گلایـه ای نـدارم سفـر بـــه خیر علی جــان خــان خــدا پناهت ......................... نبین کــــه بـیـقــــــرارم الا بهـــــار بــــاران ببــــار بــــر ( کــویـــر ) ام ببـــار تــــــا بشویـــم غبــار از ایــن دیـــــــارم (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در دوشنبه دهم مرداد 1390 \|


	آدم بودن آدم ساکت و مبهوت..... پر از دردگران.... سر به ژرفای خیال..... من و تو شاد و غزل خوان .... شده از بی هشی مادر ایمان .... وندر آن کوچه تاریک..... سر شام هوس.... سخت سرگرم حرم خواری و پی خواری و این خواری و آن..... بگذریم زین همه خواری به حقیقت برسیم.... آنچه از فکر پریشان شده آدم امروز تراوش دارد... نم نم بارش ابریست که پنهان دارد.... در پسش نور خدا..... زین همه کوچه و پس کوچه و دالان سرا زین ره راست که پیداست که راست زین همه پستی و ذلت که میان من و ماست..... گله دارم بشنو.... سیر سیرم بشنو.... سیرٍِِ از این همه غفلت که منش نامیدند..... سیرم از بودن آدم بشنو ..... سیرم از آدم بودن بشنو ..... سیر از این همه بودن ...... که چه اش نامیدند....؟ ............. بار الهاتو بگو... ازچه رو مستی آدم به شب بی خبری است؟ بارها دیده ام آسایش او دربدری است به کجا می رود آخر ....تو بگو مشعل راه نشان در ید طولانی کیست ؟ این همه غفلت ماجرم غزلخوانی کیست؟ بار الها ... تو بگو.... این چه عشقی است چه شوری است بگو..... چه کنم زین همه خجلت تو بگو عاصی ام زین همه غفلت چه منش نامیدند..... عاصی از بودن آدم ..... عاصی از این همه بودن ...... عاصی از آدم بودن..... رنج این بار گران با که توانم گفتن؟ از فراری شدن صبر و توان با که توانم گفتن؟ پای تا سر به همین بیخبری خو کردم چشم پوشی زحیا راهمه جابوکردم..... رنج این بار گران تابع چیست....؟ غفلت و سر کشی نفس هوا خواه زچیست؟ این همه بی هنری بی پدری زاده چیست...؟ چه سر آمد زده بر سر انالحق زده از ناله منصور؟ هدف عابد و زاهد چه شد و وام که شد هق هق منصور؟ اشرف خلقت خود بین که چه در دل دارد سرور کون و مکان ..... سر به سجاده ابلیس نهادست و عزیزش دارد.....! من که از روی محبت به سرت سر دارم.... شود آیا که دمی....... زین همه بودن بیخود... به همان بندگی ناب زسر سرآرم...؟ ........................ ( شریف) ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در چهارشنبه سی و یکم فروردین 1390 \|


	غفلت سرکش بوسه از عشق تهی است من تهی از همه ای غفلت سرکش .... دریاب چه شده ست این که جهان از تب تاب افتادست... شور عشق من و تو خاموش است.... یا جهان گنبدی از تلخه نا فرنوش است...؟ (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در پنجشنبه چهارم فروردین 1390 \|


	مدار این جهان بر ناسپاسی است. خدایا مانده ام بد روزگاریست در اینجا با تو بودن نابکاریست به چشم آدمی دریای احساس چمنزار غم و درد و تباهیست از آن فهم و کمال ناب دیروز بجز نامی و جز یادی چه باقیست تهمتن ها و رستم ها کجایند در این آدم چرا فرزانگی نیست دگر پژمرد فرهنگ شهادت نهال مکتبش را باغبان کیست چه شد عهد شباب حق پرستی بر آدم خوشگوارا تر مگر چیست وزیری بهر شامش گله را کشت بدست مردمان دلو گداییست چنان گرمست بازار تظاهر که صدها چهره در پشت نفابیست ببین ریحانه هامان بی حجابند سکوت مادران را دانی از چیست دگرجایی برای معرفت نیست میان همسران گرد جداییست نگاه حیرتم بر این گواه است مدار این جهان بر ناسپاسیست (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در سه شنبه دوم فروردین 1390 \|


	بی شرمی بشر به نام نامی حیُ توانها خداوند زمین ها آسمانها خدای لاشریک و لا وزیری که یادش را توان بر خویشتن ها به نام او چون خلق بشر کرد دو عالم را به کام بوالعشر کرد جهان پاک و بی ظلم و ستم را فدایی (هوس )های بشر کرد بشر با کام شیرین از خلافت هم از اشراف بر اوصاف خلقت جهان را نیک و بد جولانگهی دید دوانید اسب من را تا قیامت بشر با کام شیرینش چه میکرد به روز خلقتش هم رو نمیکرد ببین بی شرمی این شرف را خدایی خدا انکار میکرد ............. ............ (شریف) ........ \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در دوشنبه سیزدهم اردیبهشت 1389 \|


	شهید عرب سلام به روح مقدس دادار بی همتا این خالق جماد و نبات آفریننده خلقی دل پاک چون بیژن و بایرام و دکی و مجید سوزوکی این مجنون سینه چاک ........ (شریف) بماند که چه دیدم و چه شد.... ولی به یاد رضا ایرانمنش عزیز افتادم و خاطره ای که در ماه مبارک رمضان سال 81 برای بیننده های شبکه تهران از شهید عربی که فقط خاکستری ازش مانده بود و ...... *انگار ناگزیریم بال و پری بگیریم* *در بارگاه ایثار اوجی دگر بگیریم* *بالی گشوده از شوق تا ناکجای احساس* *با بیدلی( عرب) نام اوجی دگر بگیریم* ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در شنبه هفتم فروردین 1389 \|


	ارزش و اعتبار شعر مرا که داند هر چند زرنگ و بویش هم قصه ای بخواند سری است در درونش جانسوز و آتش افروز زین شعله هر که سوزد خاکسترش بماند \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در سه شنبه بیست و هفتم بهمن 1388 \|


	غم چون جان بـــــا صفـــــا بـــــود و بــه حـق مــی دیــدم نـــــم نـــــم بــــــارش چشمـــــان تـــــو را هـــــر چـــــه در دل شـــــرر آهــــــی بـــود دادم و بـــــاز خــریـــدم غــم هجـــران تو را بــــرده ای از بــــر ما اختر چشمت هیهات کــه تــوانــد کــه بــرد جلــــوه مـژگان تو را پیش رنــدان خـــرابــــات سعادت مـنــدیـم زانـکـــــه از مــــا دانـنــد آتش بــر جان تورا بی سبب نیست که از میکده رو بر تافتیم همگنان خوش دارند لـوء لـوء مـرجان تو را مـــــــا زســــــر بـوســــــه عشرت دادیــم چون صنـــم پــنــداریـــم غنچه بستان تورا گــر چه مـــا را به کمی یا به پشیزی دادی مـــا به عالم ندهیم این غم چون جان تورا (شریف) ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در چهارشنبه بیستم آبان 1388 \|


	زعم یتیم..... یتیمی دوش دیدم اشک ریزان غمین و ناله خیز از ما گریزان لبی خشک و تنی رنجور و نالان دلی پر خون زرنج روزگاران سری بر زیر و دل سوی خدا داشت غم دنیا پرستی نیک انگاشت به زعمش جمله هستی در ید اوست که از قارون هم قارون هم قارون تر اوست ..... همای سعد و رحمت سایه دار است بر آن جمعی که قاروندر گذار است ..... (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388 \|


	کاش که طبع دگری داشتــــم کاش که روی دگری داشتــــــــم درنظرت جایگهی داشتــــــــم کاش بجای قد همچون هـــــــلال خوارگی وخیره سری داشتــم کاش بجای دل درد آشنــــــــــــا خامگی و بد عملی داشتـــــم کاش بجای ادب و این مـــــــــرام خوی ددی یاکه سگی داشتم تا که هنــر در نظرت جلوه داشت کاش که طبع دگری داشتــــم کاش که با آه شب و جان پــــاک تاب سرشک سحری داشتــم خانه دل مامن اســــــــرارهاست کاش که دلمرده سری داشتم برسرمن تاج سخن پیشه گیست کاش متاع دگری داشتــــــــم آه که او داغ مــــــــــــــرا تازه کرد کاش که داغ دگری داشتـــــم بود اگـــر آه دمادم شــــــــــــــوم کاش به هر دل اثـری داشتــم حیف از آن عمر که بی مایه رفت کاش که نور بصری داشتــــــــــم \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در شنبه سوم اسفند 1387 \|


	در این شب یلدائی بیتــــابـــم و بیــــدارم در این شب یـلدایـی یک دشت غـزل دارم در این شب یـلدایـی عمریست زمن بردی اکنــون ز چــه آوردی این دل که سیه رو شد در این شب یلدایـی رفتی و مــرا دادی دل پـر غـم و رو شــادی مـانـدم کـه چـرا ماندم در ایـن شب یلدائی خواهم که رها سازم خود را بلمی سازم در بـحـــر تــو انــدازم در این شب یـلدائـی یارب بـــــه شب تـارم یک جــا کرمی دادی گفتا که خموشی گیر در این شب یـلدائـی آری خموشی گـیــر ازدل نظرت بــرگیــــــر با عقل مشــو درگیــر در این شب یـلدائـی عقـل شرر افـکـن را افـکنـدم و دل دیـــــدم روشنگــــر هر بزمی در این شب یـلدائـی بـا یـاد رخت جــانـم گفتــم که غزل خوانم دیدم به دمی ماند خود این شب یـلدائـی دانستم از آن اول رمزی است دراین جدول آن هم بر دل رو شد در این شب یـلدائـی جان دادن و تن دادن بی خیر جهان دادن آن بـود کـه من دیـدم در این شب یـلدائـی (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387 \|


	گويند كه زيبائي.......ار باز بيائي گــــــوينــــــــد كــــــه زيبــــائي ار بـــــــــاز بيــــائي سوزنـده دلـــــهائي اربــــاز بيــــائي آن دل كــــــــــه زتــــو سوزد جانش زتــــو افـــروزد مهري به لبش دورد ار بــــاز بيــــائي هـــر جــا كــه تـــو آنـجـــائي ظلمت نبــــــرد پائي صافــي ده دلهـائــي ار بـــاز بيــــائي امشب كـه غمي دارم جـان را بـه لبــــــــــم دارم نـطقي ز طــــرب دارم ار بــاز بيــــائي هر چنــــد كـــه دلــگيــــرم دل از تـــو نميــگيــــرم خـــود را زتــو ميـگيـرم ار بــاز بيــــائي عمري كــه زمـن بــردي بــر حق بــه فنـــا بـــردي گوئـي كــه چرا بــردي ار بــاز بيــــائي هــر چنـد كــه آهـي بــود امـــا بــه تـبــاهـي بود اين خودنه گواهي بود ار بــاز بيــــائي رفتي و غمي بر جاست بردل كه از آن غوغاست آن لحظه به حد زيباست اربـاز بيــائي بس كن كــه چــو ميخوانند ديــوانـــه ترت دانـنــد حد نيست كمت خوانند ار بــاز بيــائي ( شريف ) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 \|


	دست از دار فنا.... چون يــــاد مــــرا بــه بــاغ غــــم بــــــاز آرد از هــــر چــــه جــهت بــــوي بــد نــاز، آرد نــادر تــر از ايــن نــوع نبــــاشــد در دهــــر در مغــرب و مشــرق و ســماء و در بــحــــر بــر گيــر خــرامــــان دل و ديــن از ره عشق كه رهائي نتوان يافت به جان از ره عشق گــر كــه آسودگــــي ومهتريت مقصود است استــر عقـل بران،سخت بران،پرسوداست توشه اش سفلگي بندگي وبيهنريها باشد آنكــه در وادي دل در پــي دنيــــا باشـــــد گـر وفــــاء بود چه غم بود مــرا زين هجـران كه فرح بخش بود جــان مرا اين هجران قلب چون سنگ تــو آزرد تــن و جــانــــم را بــا كــه گويــم غــم ايــن آتش سوزانــم را سخني هم كه زبــــان را نتــوان گفت بگو زه چه رو دل به من اينگونه نــدا داد(بــگــو) دانــم اين درد روانــسوز فقط من را كشت دست ازدار فنـــا بــي تو خــدا بايد شست ( شريف ) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387 \|


	شكستم ...بيخبر.. گهی لنگم و گه منگ گهی زارم و بیمــــار گهی قمری در بنــد جــدا مانده ام از یـــار گـهــی آب روانــــم گــه از بـی خـبـرانـــم گهی ایـن و گـه آنـم امـان از دل و دلــــدار گـهـــی موجـــم و آرام شکستـــم ز غرورم گـهـی ساحل و رفتــم غبـــــار غــم اغیـــــار گهي بي خبر از خويش گهي در گذر از خويش گهي واپس و گه پيش چه شد وعده ديدار‌‌ ؟ (شریف) \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در جمعه پانزدهم شهریور 1387 \|


	خدایا!!! خدایـا مانده ام! بد روزگاریست در اینجا با تو بودن نابکاریست بـه چشم آدمـی دریـای احسـاس چمنـزار غــم و درد و تبــاهیست!!! \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در شنبه هشتم تیر 1387 \|


	آیا؟ شبی در فکراین بودم که آیا خــداونــدتـبــارک و تـعـالــی چـه در نوع بشــر میدید اخر که بر عــالــم امیری داد مارا \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در جمعه هفدهم خرداد 1387 \|


	نمیدانم که... *نـمـیــــــــدانـم که دردم را دوا چیست!* *مـــــــــــن دور از خدا را نا خدا کیست؟* *بـر این دشت تب آلود غـــم افـــــــــــزا* *چو ابرنوبـهاری جان فــــــــــــزاکیست؟* *مگوئید او کویــــــــــری شوره زار است* *که خود دریا دلــی بود ار چه خار است* *به زیب نو گلان حیـــــــــــران مباشید!* *که بر بالین او بیـدار خـــــــــار است!!!* *اگر چه عمر گــــــــــل مانند گلهاست* *همین مقــــــــدار را مدیون خار است* \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 \|


	شور سخن بر دل از گردش ایام غمــــــــــــی دیگر نیست درسـر از روی تو ام شـور و شری دیگر نیست هر دم از داغ غمت سخت بـــــه من می گیرد آه سری که مــــــــــــرا طاقت آن دیگر نیست خفته بودم چو یکـــــــی بوم به ویرانه و مست بودم از عشق سعادت بجز این دیگـــــر نیست بر تر از کــــون ومــــکـــان مهر تو بر دل داشتم بر من ار موهبتی هست جـــز این دیگر نیست پـــــــــــــر مــــژگان تو آزرده تـــــر از پیشم کرد با که گویم که مـــــــرا عقل سهی دیگر نیست آتشین بود مــــــــــــــــــــــرا تیر نگاهت هیهات که فلک سوخت جگر سوخت دلی دیگـر نیست من کـه آسـودگــی ام از نگــه گـــــــــرم تو بود چون که رفتی به سرم شور سخن دیگر نیست \|+\| نوشته شده توسط رضا شریف در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 \|

*

*

*

*

ody>