مرا شمشیر زد گیتی ترا مشت

X

مرا شمشیر زد گیتی ترا مشت


	زعم یتیم..... یتیمی دوش دیدم اشک ریزان غمین و ناله خیز از ما گریزان لبی خشک و تنی رنجور و نالان دلی پر خون زرنج روزگاران سری بر زیر و دل سوی خدا داشت غم دنیا پرستی نیک انگاشت به زعمش جمله هستی در ید اوست که از قارون هم قارون هم قارون تر اوست ..... همای سعد و رحمت سایه دار است بر آن جمعی که قاروندر گذار است ..... (شریف) \|+\| نوشته شده توسط شریف در چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388 \|


	کاش که طبع دگری داشتــــم کاش که روی دگری داشتــــــــم درنظرت جایگهی داشتــــــــم کاش بجای قد همچون هـــــــلال خوارگی وخیره سری داشتــم کاش بجای دل درد آشنــــــــــــا خامگی و بد عملی داشتـــــم کاش بجای ادب و این مـــــــــرام خوی ددی یاکه سگی داشتم تا که هنــر در نظرت جلوه داشت کاش که طبع دگری داشتــــم کاش که با آه شب و جان پــــاک تاب سرشک سحری داشتــم خانه دل مامن اســــــــرارهاست کاش که دلمرده سری داشتم برسرمن تاج سخن پیشه گیست کاش متاع دگری داشتــــــــم آه که او داغ مــــــــــــــرا تازه کرد کاش که داغ دگری داشتـــــم بود اگـــر آه دمادم شــــــــــــــوم کاش به هر دل اثـری داشتــم حیف از آن عمر که بی مایه رفت کاش که نور بصری داشتــــــــــم \|+\| نوشته شده توسط شریف در شنبه سوم اسفند 1387 \|


	در این شب یلدائی بیتــــابـــم و بیــــدارم در این شب یـلدایـی یک دشت غـزل دارم در این شب یـلدایـی عمریست زمن بردی اکنــون ز چــه آوردی این دل که سیه رو شد در این شب یلدایـی رفتی و مــرا دادی دل پـر غـم و رو شــادی مـانـدم کـه چـرا ماندم در ایـن شب یلدائی خواهم که رها سازم خود را بلمی سازم در بـحـــر تــو انــدازم در این شب یـلدائـی یارب بـــــه شب تـارم یک جــا کرمی دادی گفتا که خموشی گیر در این شب یـلدائـی آری خموشی گـیــر ازدل نظرت بــرگیــــــر با عقل مشــو درگیــر در این شب یـلدائـی عقـل شرر افـکـن را افـکنـدم و دل دیـــــدم روشنگــــر هر بزمی در این شب یـلدائـی بـا یـاد رخت جــانـم گفتــم که غزل خوانم دیدم به دمی ماند خود این شب یـلدائـی دانستم از آن اول رمزی است دراین جدول آن هم بر دل رو شد در این شب یـلدائـی جان دادن و تن دادن بی خیر جهان دادن آن بـود کـه من دیـدم در این شب یـلدائـی (شریف) \|+\| نوشته شده توسط شریف در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387 \|


	گويند كه زيبائي.......ار باز بيائي گــــــوينــــــــد كــــــه زيبــــائي ار بـــــــــاز بيــــائي سوزنـده دلـــــهائي اربــــاز بيــــائي آن دل كــــــــــه زتــــو سوزد جانش زتــــو افـــروزد مهري به لبش دورد ار بــــاز بيــــائي هـــر جــا كــه تـــو آنـجـــائي ظلمت نبــــــرد پائي صافــي ده دلهـائــي ار بـــاز بيــــائي امشب كـه غمي دارم جـان را بـه لبــــــــــم دارم نـطقي ز طــــرب دارم ار بــاز بيــــائي هر چنــــد كـــه دلــگيــــرم دل از تـــو نميــگيــــرم خـــود را زتــو ميـگيـرم ار بــاز بيــــائي عمري كــه زمـن بــردي بــر حق بــه فنـــا بـــردي گوئـي كــه چرا بــردي ار بــاز بيــــائي هــر چنـد كــه آهـي بــود امـــا بــه تـبــاهـي بود اين خودنه گواهي بود ار بــاز بيــــائي رفتي و غمي بر جاست بردل كه از آن غوغاست آن لحظه به حد زيباست اربـاز بيــائي بس كن كــه چــو ميخوانند ديــوانـــه ترت دانـنــد حد نيست كمت خوانند ار بــاز بيــائي ( شريف ) \|+\| نوشته شده توسط شریف در یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 \|


	دست از دار فنا.... چون يــــاد مــــرا بــه بــاغ غــــم بــــــاز آرد از هــــر چــــه جــهت بــــوي بــد نــاز، آرد نــادر تــر از ايــن نــوع نبــــاشــد در دهــــر در مغــرب و مشــرق و ســماء و در بــحــــر بــر گيــر خــرامــــان دل و ديــن از ره عشق كه رهائي نتوان يافت به جان از ره عشق گــر كــه آسودگــــي ومهتريت مقصود است استــر عقـل بران،سخت بران،پرسوداست توشه اش سفلگي بندگي وبيهنريها باشد آنكــه در وادي دل در پــي دنيــــا باشـــــد گـر وفــــاء بود چه غم بود مــرا زين هجـران كه فرح بخش بود جــان مرا اين هجران قلب چون سنگ تــو آزرد تــن و جــانــــم را بــا كــه گويــم غــم ايــن آتش سوزانــم را سخني هم كه زبــــان را نتــوان گفت بگو زه چه رو دل به من اينگونه نــدا داد(بــگــو) دانــم اين درد روانــسوز فقط من را كشت دست ازدار فنـــا بــي تو خــدا بايد شست ( شريف ) \|+\| نوشته شده توسط شریف در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387 \|


	شكستم ...بيخبر.. گهی لنگم و گه منگ گهی زارم و بیمــــار گهی قمری در بنــد جــدا مانده ام از یـــار گـهــی آب روانــــم گــه از بـی خـبـرانـــم گهی ایـن و گـه آنـم امـان از دل و دلــــدار گـهـــی موجـــم و آرام شکستـــم ز غرورم گـهـی ساحل و رفتــم غبـــــار غــم اغیـــــار گهي بي خبر از خويش گهي در گذر از خويش گهي واپس و گه پيش چه شد وعده ديدار‌‌ ؟ (شریف) \|+\| نوشته شده توسط شریف در جمعه پانزدهم شهریور 1387 \|


	خدایا!!! خدایـا مانده ام! بد روزگاریست در اینجا با تو بودن نابکاریست بـه چشم آدمـی دریـای احسـاس چمنـزار غــم و درد و تبــاهیست!!! \|+\| نوشته شده توسط شریف در شنبه هشتم تیر 1387 \|


	آیا؟ شبی در فکراین بودم که آیا خــداونــدتـبــارک و تـعـالــی چـه در نوع بشــر میدید اخر که بر عــالــم امیری داد مارا \|+\| نوشته شده توسط شریف در جمعه هفدهم خرداد 1387 \|


	نمیدانم که... *نـمـیــــــــدانـم که دردم را دوا چیست!* *مـــــــــــن دور از خدا را نا خدا کیست؟* *بـر این دشت تب آلود غـــم افـــــــــــزا* *چو ابرنوبـهاری جان فــــــــــــزاکیست؟* *مگوئید او کویــــــــــری شوره زار است* *که خود دریا دلــی بود ار چه خار است* *به زیب نو گلان حیـــــــــــران مباشید!* *که بر بالین او بیـدار خـــــــــار است!!!* *اگر چه عمر گــــــــــل مانند گلهاست* *همین مقــــــــدار را مدیون خار است* \|+\| نوشته شده توسط شریف در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 \|


	شور سخن بر دل از گردش ایام غمــــــــــــی دیگر نیست درسـر از روی تو ام شـور و شری دیگر نیست هر دم از داغ غمت سخت بـــــه من می گیرد آه سری که مــــــــــــرا طاقت آن دیگر نیست خفته بودم چو یکـــــــی بوم به ویرانه و مست بودم از عشق سعادت بجز این دیگـــــر نیست بر تر از کــــون ومــــکـــان مهر تو بر دل داشتم بر من ار موهبتی هست جـــز این دیگر نیست پـــــــــــــر مــــژگان تو آزرده تـــــر از پیشم کرد با که گویم که مـــــــرا عقل سهی دیگر نیست آتشین بود مــــــــــــــــــــــرا تیر نگاهت هیهات که فلک سوخت جگر سوخت دلی دیگـر نیست من کـه آسـودگــی ام از نگــه گـــــــــرم تو بود چون که رفتی به سرم شور سخن دیگر نیست \|+\| نوشته شده توسط شریف در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 \|

*

*

*

*